ماهِ رمضانِ هزاروچهارصدوسی‌ودومین سال پس از رخ‌نماییِ فرشته‌ی وحی بر او که ماه از جمالش فرومی‌ماند، به نیمه می‌رسد. ماهی که با هزاران صفت نیک می‌خوانیمش که شاید اگر یکی از آن‌ها را به‌درستی در خویش احیا کنیم، توشه‌ی ما را از آن بس باشد.

معمولاً قرآن کریم را در رمضان کریم بیش از ماه‌های دیگر می‌خوانیم. حتماً باید سعی کنیم که این بیشتر را فقط در کفه‌ی کمیت نگنجانیم بلکه به همان نسبت به کفه‌ی حقّ تلاوت نیز بیفزاییم که اگر به‌جا آوردن حقّ تلاوت سایر کتب آسمانی چنین سعادتی را برای خوانندگان آن‌ها به ارمغان آورد (البقرة:121)، این آخرین کتاب با کرامتش با ما چه خواهد کرد.

ذیل دومین جمله‌ی الأنعام:165 توضیحات فراوان نوشته‌اند که کمابیش شبیه به‌هم می‌باشد. مهم‌تر از همه به‌نظر من این است که هرکس درقبال کشف استعداد نهفته و مخصوصِ خویش مسئول می‌باشد و نیز در پرورش صحیح آن و رساندنش به کمال. اگر در احوال خود بیشتر دقت کنیم، از سفر کشف نفس خیلی هم دست خالی بازنخواهیم گشت. شاید رمضان فرصت خوبی باشد برای این کار.

مرحوم عبدالباسط محمد عبدالصمد از کسانی بوده است که در راه شناخت و پرورش استعداد ویژه‌اش زحمات فراوانی کشیده است و حتماً حاصل آن‌ها را هم دیده، می‌بیند و خواهد دید. قرائت پرشور و خاطره‌انگیز آن مرحوم از 18 آیه‌ی ابتدایی سوره‌ی الحاقة را با حجم حدوداً 10 مگابیت از این‌جا بگیرید.