آگاه باشید!

«أَلاَ وَ إِنَّ هَذِهِ اَلدُّنْیَا اَلَّتِی أَصْبَحْتُمْ تَتَمَنَّوْنَهَا وَ تَرْغَبُونَ فِیهَا وَ أَصْبَحَتْ تُغْضِبُکُمْ وَ تُرْضِیکُمْ لَیْسَتْ بِدَارِکُمْ وَ لاَ مَنْزِلِکُمُ اَلَّذِی خُلِقْتُمْ لَهُ وَ لاَ اَلَّذِی دُعِیتُمْ إِلَیْهِ أَلاَ وَ إِنَّهَا لَیْسَتْ بِبَاقِیَةٍ لَکُمْ وَ لاَ تَبْقَوْنَ عَلَیْهَا وَ هِیَ وَ إِنْ غَرَّتْکُمْ مِنْهَا فَقَدْ حَذَّرَتْکُمْ شَرَّهَا فَدَعُوا غُرُورَهَا لِتَحْذِیرِهَا وَ أَطْمَاعَهَا لِتَخْوِیفِهَا وَ سَابِقُوا فِیهَا إِلَى اَلدَّارِ اَلَّتِی دُعِیتُمْ إِلَیْهَا وَ اِنْصَرِفُوا بِقُلُوبِکُمْ عَنْهَا وَ لاَ یَخِنَّنَّ أَحَدُکُمْ خَنِینَ اَلْأَمَةِ عَلَى مَا زُوِیَ عَنْهُ مِنْهَا وَ اِسْتَتِمُّوا نِعْمَةَ اَللَّهِ عَلَیْکُمْ بِالصَّبْرِ عَلَى طَاعَةِ اَللَّهِ وَ اَلْمُحَافَظَةِ عَلَى مَا اِسْتَحْفَظَکُمْ مِنْ کِتَابِهِ أَلاَ وَ إِنَّهُ لاَ یَضُرُّکُمْ تَضْیِیعُ شَیْ‏ءٍ مِنْ دُنْیَاکُمْ بَعْدَ حِفْظِکُمْ قَائِمَةَ دِینِکُمْ أَلاَ وَ إِنَّهُ لاَ یَنْفَعُکُمْ بَعْدَ تَضْیِیعِ دِینِکُمْ شَیْ‏ءٌ حَافَظْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَمْرِ دُنْیَاکُمْ أَخَذَ اَللَّهُ بِقُلُوبِنَا وَ قُلُوبِکُمْ إِلَى اَلْحَقِّ وَ أَلْهَمَنَا وَ إِیَّاکُمُ اَلصَّبْرَ»

«آگاه باشید، همانا این دنیا که آرزوى آن را مى‏کنید و بدان روى مى‏آورید، و شما را گاهى به خشم مى‏آورد و زمانى خشنود مى‏سازد، خانة ماندگار شما نیست، و منزلى نیست که براى آن آفریده و به آن دعوت شدید، آگاه باشید نه دنیا براى شما جاودانه و نه شما در آن جاودانه خواهید ماند.

دنیا گرچه از جهتى شما را مى‏فریبد ولى از جهت دیگر شما را از بدی‌هایش مى‏ترساند، پس براى هشدارهایش از آن‌چه مغرورتان مى‏کند چشم پوشید، و به‌خاطر ترساندنش از طمع‌ورزى در آن بازایستید، به خانه‏اى که دعوت شدید سبقت گیرید، و دل از دنیا برگیرید، و چونان کنیزکان براى آن‌چه که از دنیا از دست مى‏دهید گریه نکنید، و با صبر و استقامت بر اطاعت پروردگار، و حفظ و نگهدارى فرامین کتاب خدا، نعمت‏هاى پروردگار را نسبت به خویش کامل کنید.

آگاه باشید، آنچه براى حفظ دین از دست مى‏دهید زیانى به شما نخواهد رساند! آگاه باشید، آنچه را با تباه ساختن دین به دست مى‏آورید سودى به حالتان نخواهد داشت! خداوند دل‏هاى ما و شما را به سوى حق متوجّه سازد و صبر و استقامت عطا فرماید.»

(نهج‌البلاغه، بخشی از خطبة 173 تحت عنوان «شناخت دنیا»، ترجمة مرحوم دشتی، نشر الهادی، 1379)

در محضر علّامه 1

محرّم پارسال اولین مرتبه‌ای بود که بخش‌هایی از سخنان آیت‌الله جوادی آملی را در وبلاگ منتشر کردم. از این به بعد اگر رخصت داشته باشم، هرازگاه نکاتی از یکی از جلسات درس اخلاق ایشان را ذیل عنوان «در محضر علّامه» در همین وبلاگ منتشر می‌کنم. لینک متن کامل مجموعة این جلسات را در سمت چپ صفحه و ذیل پیوندهای روزانه مشاهده می‌کنید. اگر وقت دارید، توصیه می‌کنم که متن کامل مبحث را هم مطالعه بفرمایید. روند کار این‌گونه خواهد بود که در صفحة اول وبلاگ یکی از نکات آن جلسه را ذکر می‌کنم و سایر نکات را می‌توانید در ادامة مطلب مشاهده فرمایید. إن شاء الله که بشنویم و به‌قدر توان به‌کار بندیم.

- حداقل همّت يك دانشجوي دانشگاه يا طالب حوزوي اين است كه درسي را كه مي‌خواند استادانه به ديگري منتقل كند. اگر درس خواندنِ کسی از اين پايين‌تر باشد، اتلاف عمر است. مستحضر هستيد كه اتلاف عمر حقيقت شرعيه ندارد يعني لازم نيست خدا آيه نازل كند كه اي طلبه، اي دانشجو! اگر طوری درس نخوانی که بتوانی آن را به نسل بعد منتقل كني، عمرت را تلف كردي!

ادامه نوشته