جلسة هفتم،

- سخن امام (ع)، مفسر قرآن است. دلیل آن‌هم که رسول اکرم (ص) قرآن و عترت را هم‌سنگ هم قرار داد («کتاب الله و عِترتی»)، این است که هردوی این‌ها معصوم هستند. علم امام (ع) حصولی نیست، از همین روست که امام علی (ع) می‌فرماید «سَلُونِي قَبْلَ أن تَفْقِدُونِي» (و این سخن در مورد تمام ائمه (ع) هم صادق است)، در حالی‌که هیچ‌یک از بزرگ‌ترین علما هم جرأت نداشته‌اند بگویند هرچه از علوم ارضی و سماوی که می‌خواهید از ما بپرسید.

- این‌که اباعبدالله (ع) در قتلگاه می‌فرماید «اگر دین ندارید، آزاده باشید»، یعنی این‌که اگر سخن رسول بیرونی را باور ندارید که فرمود «حسینٌ منّی و أنا مِن حُسین»، به سخن رسول درونی خود که عقلتان باشد رجوع کنید که اگر من با شما در جنگ هستم و با هم مشکلی داریم، شما چه‌کار به زن و بچة من دارید.

- هرجا که مجلس بحث و درس و بیان مسائل الهی برقرار شود، قبل از همه فرشتگان می‌آیند و بال‌های خود را می‌گشایند تا شرکت‌کنندگان بر بال‌های ایشان قرار بگیرند. منظور از بال فرشتگان، آن چیزی نیست که پرندگان دارند بلکه ایشان به سه دلیل بال دارند؛ اول آن‌که زیر پای انسان بگسترند تا به او بفهمانند که او هم باید بال داشته باشد؛ دوم این‌که وقتی بال درآوردیم، پر بکشیم و پرواز کنیم؛ بعد که صاحب پر شدیم، به کجا پرواز کنیم، مانند پرندگان از جهتی به جهت دیگر؟ خیر انسان باید از جهت به بی‌جهت برود، از طبیعت به فراطبیعت. بعد بگوید «مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک/ چند روزی قفسی ساخته‌اند بهر تنم». در نماز می‌گوید «قربةً إلی الله»، و این نماز معراج اوست.

- سفارش رسمی بزرگان نسبت به فرزندانشان این بود که وقتی بیرون می‌روید برای گذران اوقات فراغت خود، یا نزد بازار ورّاق‌ها بنشینید یا بازار زرّادها. زیرا در اولی صحبت از کتاب و علم است (درایت علمی) و در دومی صحبت از سلاح و سلحشوری (درایت نظامی). یعنی یا عالم بار بیایید، یا مجاهد.

- ما در زیارت ائمه (ع) خطاب به ایشان می‌گوییم «السلام علیک یا شریک القرآن»، قرآن هم مایة حیات است، «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ» (انفال / 24)، پس این‌که رسول اکرم (ص) می‌فرماید «مَن ماتَ و لم یَعرِف إمامَ زَمانِهِ، ماتَ میتَة جاهِلِیَّةٍ»، یعنی کسی که امام زمان خویش را نشناخته باشد درواقع مُرده است، آن‌هم به مرگ جاهلیت.

- دلیل آن‌که در زمان امام باقر (ع) و امام صادق (ع)، زمینه برای بیان و تشریح دین فراهم شد و عدة زیادی مشتاقانه به سوی شنیدن سخنان این بزرگواران می‌شتافتند، خون امام حسین (ع) بود. پس از عاشورا، قیام‌های مختلفی مانند توّابین و مختار شکل گرفت و هزاران نفر شهید شدند که در مجالس و منازل ایشان همواره ذکر یا حسین (ع) بود. همین امر باعث شد که جامعه آماده و مشتاق شنیدن کلام اهل بیت (ع) شود واگرنه در آن زمان امکانات نشر دین و اطلاع‌رسانی بسیار ضعیف بود.

 

* فایل این جلسه را می‌توانید با حجم 7 مگابیت از این‌جا بگیرید.